Verhaal van Kees

Januari

De Blauwe Flitsss…

Het is al weer één januari als ik dit schrijf. Vandaag moet m’n stukkie binnen zijn. Een gelukkig en inspi-rerend tweeduizendzestien toegewenst! Bedankt ook voor de prachtige lichtshow vannacht. Het was twaalf uur toen onze horizon werd versierd met waaiers en bogen, met sterren en uitspattingen. Wijster stak ze aan, op en af! Wij zijn dan altijd bij onze beesten. Of ze niet te onrustig worden. Soms draait er eentje door weet u en dan ben je daar graag bij. Dat ie dan geen brokken maakt en zo.

Het was vannacht echt buitenweer. Een heldere hemel waar de maan aan de stille kant (geen vuur-werk), in het oostzuidoosten, rond middernacht langzaam verscheen. Net of daar ook een lichtshow werd gehouden met duizenden sterren en een verlichte planeet. Gedachten zijn leuke dingen. Via het vuurfeest in het dorp liet ik me afleiden richting voorjaar; richting het vuurwerk dat zich dagelijks voordoet vlak boven het wateroppervlak van het kanaal.

Van verre hoor je dan de snerpende roep “Schriii” en dan gebeurt het soms dat hij zich laat zien. De Blauwe Flits of IJsvogel geeft zijn geheim niet snel prijs. Sommigen zien hem elke dag, terwijl anderen, verlangend hun hele leven naar hem uitkijken. Een paar jaar geleden was hij elke dag te horen en zien, maar na een pittig wintertje was hij even verdwenen. Laatste nazomer echter: Ja hoor; daar was ie weer. Zo gaat dat met dit flonkerende juweeltje. Als al het water vanwege de vorst dicht zit, sterft hij. Blijft het water open, dan dringt hij vanuit de warmere streken weer op en kan dan in de zomer wel drie nesten groot brengen. In de oever van het Lindhorst Homankanaal zijn al vele jongen grootgebracht. Dit blauwe veerspektakel eet alleen vis en duikt die op vanaf een uitkijkpost boven het water of vanuit de vlucht na een moment te hebben gebeden. Niet dat hij netjes bidt voor zijn eten, neen, hij klapwiekt even boven het water voordat hij zijn vleugels intrekt en als een klein raketje het water in duikt om zijn prooi te verschalken. Dat “klapwieken” nu noemen we “bidden”, net als bij onder andere de Torenvalk. De deftige naam, die dit vogeltje van de wetenschap heeft gekregen, is Alcedo atthis, hetgeen zoveel betekent als: De vogel die op de toppen van de golven broedt (Halcyon uit Attica). Voor hem zouden de goden de wind en de zee kalmeren. Dat U het maar weet. Op sommige plaatsen in Nederland wordt hij ook wel Sluuswachter, Waterspecht of Ieshop genoemd. Het was de lievelingsvogel van Koningin Wilhelmina en Willem van Oranje. Het is een vogel die staat voor voorspoed, geluk en liefde. De oude Grieken hingen een dode IJsvogel op tegen de bliksem.

IJsvogel

Jheronimus Bosch laat in zijn “Tuin der lusten” ook een IJsvogel zien. De vogel kijkt hier toe hoe een man wordt verleid. Er zijn ook een Hop, een Groene Specht en een Roodborst, een eend en een Fanta-siegaai afgebeeld. Dit detail van een drieluik is er dan ook een vol symboliek over het goed en kwaad in de 15e eeuw. Trouwens: als U, beste lezer, tussen 5 augustus en 1 september geboren bent, mag U zich, volgens de Keltische astrologie een IJsvogel noemen. U zou dan een scherpzinnig en opmerkzaam type zijn! Kijk, dat schiet op. Dan begint dit jaar al behoorlijk leerzaam.

Tuin der Lusten
Groeten van uw correspondent in het veld,
Kees.

Ps. De IJsvogel op de tak is van de hand van Archibald Thornburn uit zijn boek getiteld “THORNBURN’S BIRDS”