Juni 2016

Verhaal van Kees nr. 51

Wandelaars en Fietsers

Gaandeweg de week werd het me duidelijk. De Geoorde Fuut is in opmars in onze omgeving. Het Schar-reveld gaf mij z’n geheimen prijs in de vorm van een paartje van deze Futen, een paar Rietgorzen, een Paapje en een vrouwtje Bruine Kiekendief. Kort er voor was ik met een oude vriend aan de wandel voor een gezellig gesprek toen we werden onderbroken door de Braamsluiper. We stopten uitgebreid om hem te beluisteren. Gelukkig zong hij lang en luid, van heel dichtbij. Zelfs de bewoonster van de tuin waarin hij zijn zangpost innam kwam naar buiten om te informeren waarom we daar bleven rondhan-gen. Mijn vriend genoot van de zang en de stem van vrouw en ik genoot van ‘t zicht op dat tafereel.

Al die verschillende waarnemingen maken zo’n wandeling met elkaar tot een haast feestelijke aangele-genheid. Omdat hij blind is, kleurt vooral zijn gehoor de omgeving. Ik vertel hem dan wel zo gedetail-leerd mogelijk hoe de wereld waar we doorheen lopen er uitziet en welke vogel er zingt, maar toch is het verbluffend te ervaren dat het ontbreken van enig zicht een heldere blik op de wereld niet in de weg staat. “Alsof je een voetbalwedstrijd op de radio verslaat” zei hij mij onderlaatst, toen ik hem weer eens een landschap uittekende waar we doorheen waadden. Ik duwde de “Mercedes”, want zo noem ik het karretje waar hij in plaats neemt en vertelde hem in dit geval dat de vrouw in de tuin met de Braamslui-per op blote voeten liep en roodgelakte nagels, zwart krullend haar en een buitengewoon vriendelijke uitstraling had en dat de struiken in haar tuin prachtig bloeiden. Als er in voorkomende gevallen een Me-rel, Zwartkop Tuinfluiter, een Winterkoning of Vink zingt, dan draai ik de “Mercedes” in die richting zodat de heldere tonen ook onze innerlijke snaar goed kunnen raken. Omdat elke soort afzonderlijk benoemd wordt, realiseren wij ons zo langzamerhand wel van welk een aanzienlijke schakering aan geluiden en kleurtonen te genieten valt. De uitgebreidheid is eigenlijk zonder einde, zo lijkt het soms wel. Vooral als je der op let natuurlijk.

Schilderij Boerenveeensche Plassen van Gerard van de Weerd Schilderij van Archibald Thorburn

Maar even terugkomend op die Geoorde Futen: Reden we met onze buurtvereniging al fietsend naar de Boerenveensche Plassen (hierbij trouwens een heerlijk schilderij van die omgeving van de hand van Ge-rard van de Weerd), zagen we daar, U raadt het al, een prachtig paar Geoorde Fuutjes. Als U over de Kerkweg komt en U stopt daar een poosje, dan zult U van allerlei schoons aan U voorbij zien gaan. Die weg, ook wel Dooddijk genoemd vanwege de gang van het volk uit Stuifzand naar Pesse alwaar zij ter kerke ging en de overledenen naar de hof bracht indertijd, voert U dwars door dat pareltje van Drent-sche natuur. De vogels op de prent zijn van de hand van Archibald Thorburn. Van boven naar beneden de Geoorde Fuut, de Fuut en de Dodaars. Trouwens allemaal in onze omgeving te begluren.

We hebben er na het fietsen, onder het genot van een en ander, nog een poos over nagepraat. Het nachtelijk heimwaards werd glimlachend aanvaard.

Groeten van Kees.
(Op de site staan de prentjes in kleur!)