November

Column van Kees

Toekomst in Wijster

“Hoe zal ik beginnen?” Vroeg ik hem. “Doe als of je hier nog 500 jaar zal wonen.” “Dat maakt me wel heel erg jong”, dacht ik. Reeds op weg naar de grijze jaren, maakt me dat nog maar een groentje. Hij gaat verder: “De toekomst is uitgebreid en vol mogelijkheden. Ja, heel veel moge-lijkheden en je kan je geen al te grote fouten permitteren, alhoewel er vele wegen naar Rome leiden en niet alles dat wint op den duur het sterkste zal blijken. Het oog op de consequenties in de toekomst is vaak meer waard dan de winst op de korte termijn. Hierbij moet echter gezegd, dat de winst op de korte termijn mooi ingezet kan worden als investering voor de verre toe-komst.”

column van Kees

Ik keek hem aan en vroeg hem even te zwijgen. Pakte m’n verrekijker en liep het veld in. Ik liet tijd en ouderdom zowel als jeugd en jaren achter me. Tijdloos als gewoon een van de dagen in de betrekkelijke eeuwigheid, die deze planeet bestaat, genoot ik van het vallende herfstkleed. Geel, rood en bruin. Het schier eindeloze ritme van seizoenen nam me in zich op en maakte me deelgenoot van haar systeem. Mijn leven als een seizoen op de golf van de eindeloze tijd.

Genieten is, zo blijkt maar weer, tijd hebben om gedachten de vrije loop te kunnen laten. Even alleen ervaren, dat iedereen die dwaalt niet altijd verloren is. Dat tijdens het zoeken je oog kan vallen op een bijzondere schoonheid, een apart exemplaar. Terwijl ik rustig huiswaarts loop, de koele pint reeds indachtig, vliegen er wat Koperwieken en Kramsvogels voor me op. Kleine Riet-ganzen vullen de horizon. Ik laat m’n kijker met rust en voel me even, net als al dat andere, ook natuur.

“Uit het zelfde hout gesneden” zegt de een al zal de ander het “uit de zelfde sterrenstof” noe-men. Ongetwijfeld hebben beiden een punt. Ik zie het wel. De eerste sterren beginnen trouwens al te flonkeren. Nevels dampen heiig over het land. In de verte zie ik het buitenlicht aangaan. Zou ze dat voor mij doen?

Onderlaatst hadden we nog een Kerkuil in het duivenhok op de heelde. Zat samen met een duifje in een broedhok. Hij voelde stevig aan en vloog volstrekt geluidloos weg toen ik hem losliet. Gunnen doe ik ook U een of enkele momenten van stil genieten van onze mooie wereld, ons jaargetij en mekaar. Een gezond volk heeft veel jeugdige ouderen en grijs is een gevolg van le-ven. Hopelijk krijgen onze jongens en meisjes de kans jong te zijn tot op hoge leeftijd en net te doen als of het leven voorbij de eeuwigheid duurt.

kerkuil

Als ik hierna nog terug mag komen, ziet U me volgende maand weer. Maar wat is nou eigenlijk een maand. Het is net of het verhaal als maar door gaat.

De groeten van uw correspondent in het veld,

Kees