November 2016

Verhaal van Kees nr. 54

Anderzijds…

…vanaf de andere kant bekeken, is het wellicht wel begrijpelijk dat enkele van onze vrienden, kennis-sen, buurtbewoners of medeaardbewoners momenten van verdriet ervaren. Zeker de lieden die vanuit hun jeugd, puberteit of zelfs pas na de midlifecrises alleen de wilde natuur als hun emotionele thuisha-ven ervaren. Als in blad, krant of radio en zelfs televisie berichten binnenwaaien over vernietiging en onheil, voelt dat vaak als aantasting van het eigen domein. Daar wordt op wakker gelegen, gewoeld in de slaap. Daar kan depressieve kwaliteit uit voortkomen. Als er dan geen begrip bij komt voor mensen, medebewoners van deze globe, die hun gezinskostje voor de helsdeuren moeten wegslepen, dan is een zwarte piet snel uitgedeeld.

Schrijfsel nr.54

Nieuws berust meestal op het vertellen van een toestand die reeds lang bestond. In een blad voor die-renartsen en hun patiëntjes of klanten zo u wilt, stond een scherpe kritische noot in verband met het gebruik van een geneesmiddel bij vee: De ontstekingsremmer diclofenac gebruikt in vee, veroorzaakte grote sterfte onder gieren. De aantallen van de Indische gier kelderden met 97% en die van de Bengaal-se gier 99,9%. Die gieren aten van dode behandelde dieren en stierven massaal.

Oud nieuws opnieuw gebracht vanwe-ge de aankondiging van een nieuw te verschijnen boek over vogels in nood. Als iemand van dit oude nieuws niet op de hoogte was en dat nu leest dan is een schokje onvermijdelijk. Een gevoel van drei-ging logisch. Het aanwijzen van een oorzakelijke vijand ligt voor de hand. Moeilijk voor velen om in de nasleep van jaren ontwikkeling met alle daarbij vrij komende fouten, boosheid en verdriet, angst en woede te kunnen beteugelen. Schoonheid van oorspronkelijk materiaal te blijven herkennen, zelfs als het onze eigen soort betreft…

Hopelijk ontstaat er aan alle kanten begrip voor de worsteling van een wereld in wording. Blijven we leren en kijken naar onvoorziene gevolgen van nieuwe ontwikkelingen. Blijven we genieten van de on-geveer tweehonderd Groenvinken, die van de week op de zonnebloemzaden in ons dorp Wijster zaten, van de honderden Kramsvogels die de bomen in ons dorp in ‘n Scandinavische kleurenpracht zetten. Dat er talloze Koperwieken op de akkers neerstreken. Veel geluiden van rondtrekkende Leeuweriken, Pie-pers en ander volk. Bij het uitblijven van de wind is de herfsttooi van de bomen wel haast een middel-eeuws schilderij.

Schrijfsel nr.54

Trouwens, nu we het toch over schilderijen hebben. Gaat u nog naar het Fries museum alwaar Sir La-wrence Alma-Tadema “Verleidelijke Romeinse vrouwen, gesluierd in fijne gewaden tegen dromerige ver-gezichten, mijmerende geliefden op bijna doorschijnend marmeren bankjes en dames die hun tijd door-brengen met pootjebaden, vissen voeren en luieren” op zijn schilderijen tentoonspreidt. Wie wil dat nu niet bezichtigen? Te zien tot 7 februari 2017. Ga ik natuurlijk heen want; nou ja kijkt u zelf maar op de prentjes. Wilhelminaplein 92, Leeuwarden is ‘t adres en van 10 tot 5 is de tijd en op maandag gesloten.

Een hartelijke groet maar weer en een prettige wandeling…
Kees